Зимските олимписки игри Милано–Кортина 2026 ја позиционираат северна Италија во фокусот на светската јавност, со очекувања дека настанот ќе создаде околу 5,3 милијарди евра економска вредност.
По пауза од дваесет години од Олимпијадата во Торино 2006, Италија повторно е домаќин, но овој пат со поинаков пристап. Наместо еден град, натпреварите ќе се одржуваат во повеќе локации – Милано, Кортина д’Ампецо, Верона, Валтелина и Вал ди Фиеме. Овој децентрализиран модел ги поврзува спортот, модата, културата и планинскиот туризам во една поширока туристичка понуда.
Според анализата на Banca Ifis, туризмот треба да донесе околу 2,3 милијарди евра. Од таа сума, приближно 1,1 милијарда евра ќе бидат директна потрошувачка за време на игрите, додека уште 1,2 милијарди евра се очекуваат во периодот од една до година и пол по нивното завршување, поради зголемениот интерес за регионот.
Останатите 3 милијарди евра се поврзани со инфраструктурни инвестиции и долгорочни придобивки. Во тек се проекти за обнова на спортските капацитети, како и модернизација на патиштата, железничката мрежа и урбаната инфраструктура.
Организаторите очекуваат околу 2,5 милиони посетители, со просечен престој од три ноќевања. Многу од нив ќе патуваат меѓу неколку градови, комбинирајќи спортски настани со туристички атракции.
Хотелскиот сектор, транспортот и угостителството веќе чувствуваат зголемена побарувачка. Освен планинските центри, растат резервациите и во градови како Верона и Венеција.
Туризмот и онака има клучна улога во италијанската економија. Според Oxford Economics, земјата би можела да прими околу 66 милиони странски туристи во 2026 година, во споредба со 60 милиони во 2023. Само оваа година се очекува туристичката потрошувачка да порасне за 2,9 милијарди евра, при што северните региони ќе остварат надпросечен раст.
Сепак, економскиот ефект на Зимските олимписки игри традиционално е помал од оној на летните. За споредба, Париз 2024 продаде меѓу 10 и 12 милиони билети – неколкукратно повеќе од очекуваното во Италија.
Експертите посочуваат дека распрснатиот модел на организација го намалува ризикот од гужви и инфраструктурни тесни грла, истовремено охрабрувајќи ги туристите да ги посетуваат градовите и надвор од олимписките зони.
Според S&P Global Ratings, вкупните трошоци за игрите ќе изнесуваат меѓу 5,7 и 5,9 милијарди евра, што е околу 0,3% од БДП на Италија. Околу 63% од средствата доаѓаат од јавниот сектор, најмногу преку државни инфраструктурни инвестиции.
Во споредба со претходни олимпијади, Милано–Кортина е поскап проект од повеќето зимски изданија во последните две децении, но сепак поевтин од Сочи и Пекинг. За разлика од Торино 2006, кога локалните финансии беа сериозно оптоварени, сегашниот модел на финансирање се смета за поодржлив.
Интересот веќе е забележлив: бројот на странски посетители во северна Италија за време на клучниот период на игрите пораснал за 160%, според податоците за летови и сместување. Домашната публика исто така покажува ентузијазам – речиси 80% од жителите во засегнатите региони планираат да посетат барем еден настан.
Италијанската влада обезбеди дополнителни 200 милиони евра за промоција, логистика и безбедност, а локалните власти во близина на олимписките објекти добија дозвола привремено да го зголемат туристичкиот данок во 2026 година.
Иако аналитичарите предупредуваат дека долгорочниот макроекономски ефект ќе биде умерен, вистинската вредност на игрите се гледа во подобрената инфраструктура и квалитетот на живот. Новите транспортни врски, обновените објекти и унапредените јавни услуги ќе останат и по завршувањето на Олимпијадата.
Со тоа, Милано–Кортина 2026 не е само спортски спектакл, туку и долгорочна инвестиција во развојот на северна Италија.
