Швајцарскиот „Ноје Цирхер Цајтунг“ на 20 јануари 2026 директно ја критикува Германија за „култура на масовни боледувања“, тврдејќи дека високите стапки на отсуство од работа го намалуваат економскиот капацитет и ја уништуваат конкурентноста. Според овој коментар, просекот на годишни боледувања е „европски рекорд“ и предизвикува фабрики да работат со намален капацитет, синџири на снабдување да се нарушуваат и компании да ги префрлаат производствата во Полска, Чешка, Унгарија или Азија.
Официјалните податоци од Дестатис покажуваат дека просечниот германски работник бил отсутен околу 14,8 работни дена (≈20–22 календарски дена) во 2024 г., а за 2025 г. бројката се искачила на 23,9 дена.
Критичарите предупредуваат дека системот со минимални контроли може да биде злоупотребен, бидејќи отсуството носи речиси иста плата како и работата, што го намалува мотивот за враќање на работа и зголемува трошоците за работодавачите и државниот буџет.
📊 Како стои Германија во Европа – споредба со други земји
Податоците за просечни боледувања/отсуства (денови годишно или процент од работни денови) во неколку европски земји покажуваат значајни разлики:
Просечни боледувања — денови годишно на работник
(според комбинирани податоци за 2023–2024)
Бугарија – ~22,0 дена (највисоко во Европа според некои извори)
Германија – околу 18–19,4 дена годишно (различни извори)
Чешка (Czechia) – ~15,4 дена
Полска – ~14,2 дена
Норвешка – ~14,6 дена (статистика до 2022)
Стапки на отсуство – „денови боледување / годишни работни денови“
(процент за 2022 според податоци со повеќе земји)
-
Германија – 18,3 дена/год.
-
Бугарија – 22,0 дена/год.
-
Норвешка – 14,6 дена
-
Чешка – 15,4 дена
-
Шпанија, Белгија, Словенија, Полска – ~11–14 дена
-
Грција, Велика Британија, Малта, Кипар – најниски ~4–5 дена
Повеќе земји со највисоки стапки на отсуство не секогаш ги имаат најголеми трошоци за боледување; туку разликите често зависат од социјалните политики, начинот на пресметување и опфатот на системите за осигурување.
