Физичкиот врв не трае вечно: телото почнува да слабее по 35-тата, но вежбањето прави разлика
Многумина веруваат дека значителниот пад на физичката подготвеност доаѓа дури во подоцнежните, „златни“ години од животот. Но ново истражување укажува дека намалувањето на силата и кондицијата започнува многу порано – околу 35-годишна возраст – без оглед на тоа дали редовно вежбаме или не. Потоа следи постепено опаѓање кое со текот на времето станува сè поизразено.
Иако овој процес е природен дел од стареењето, тоа не значи дека сме беспомошни. Физичката активност можеби не може да го помести моментот кога го достигнуваме својот физички максимум, но може значително да го забави темпото на опаѓање.
Со годините доаѓа до постепено губење на мускулната маса, што кај некои луѓе станува очигледно дури во шеесеттите години и може да влијае врз подвижноста и секојдневното функционирање. Истражувањата кај врвни спортисти покажале дека нивните перформанси најчесто кулминираат околу 30-тата година, и покрај интензивните тренинзи. Тоа сугерира дека процесите поврзани со стареењето на мускулите започнуваат многу порано отколку што стануваат видливи.
Сепак, елитните спортисти не се целосно репрезентативни за пошироката популација. Затоа научниците спровеле долгорочно истражување врз општата популација во Шведска. Тие користеле податоци од студијата SPAF, која од 1974 година следи група испитаници почнувајќи од нивната 16-годишна возраст. Физичките способности биле мерени на 16, 27, 34, 52 и 63 години – што овозможило увид во промените низ речиси половина век.
Резултатите покажале дека мускулната издржливост и аеробната способност го достигнуваат својот максимум меѓу 26 и 36 години. По тој период започнува постепено намалување – прво со стапка од 0,3 до 0,6 проценти годишно, а подоцна со забрзување до околу 2,5 проценти годишно, кај двата пола.
Кај мускулната сила, пак, биле забележани разлики: мажите го достигнувале врвот на околу 27 години, а жените уште на 19 години. Потоа силата кај двата пола се намалувала со слична динамика – првично бавно, а потоа сè побрзо. До 63-тата година, вкупниот пад од физичкиот максимум изнесувал меѓу 30 и 48 проценти.
Добрата вест е дека редовната физичка активност има значајна улога. Лицата кои биле активни уште од тинејџерските години задржале повисоко ниво на сила, издржливост и кондиција низ целиот живот. Дури и оние што станале поактивни подоцна успеале да ја подобрат својата физичка подготвеност за околу 10 проценти.
Пораката е јасна: иако стареењето не можеме да го запреме, можеме да влијаеме врз тоа како ќе изгледа. Колку порано започнеме со редовна физичка активност – толку подобро за нашето тело во иднина.
